گلبن ( 1314 ) محمد رحيمى ، كه تخلص گلبن را در شعر برگزيد ، در سال 1314 هجرى شمسى در قريهء كهياز از توابع اردستان از مادر زاد . پدرش غلامحسين رحيمى از كارگزاران اسد السلطنهء نائينى بود و براى سرپرستى دهى به نام اللّه‌آباد از توابع كهياز ، از نايين به اردستان مهاجرت كرد . گلبن خواندن و نوشتن را در زادگاه خود در مكتب عباس شمسايى و در محضر محمد حسين فايق فراگرفت و در سال 1329 به تهران عزيمت كرد و در يكى از شركتهاى خصوصى به كار پرداخت و در ضمن به تحصيل خود نيز ادامه داد و از سال 1335 در انجمن ادبى تهران شركت جست . گلبن براثر شوق و علاقه‌اى كه به مطالعه داشت به تحقيق پرداخت و مقالاتى در مجله‌هاى يغما ، راهنماى كتاب و بررسيهاى تاريخى ، پيرامون مسائل تاريخى و ادبى نگاشت . از آثار اوست : تصحيح و چاپ سفرنامه ابو الحسن خان شيرازى ( ايلچى ) ، فردوسىنامهء ملك‌الشعراى بهار ، ساغر آفتاب ، ترجمهء متن پهلوى از بهار ، شرح زندگانى عباس ميرزا نايب‌السلطنه ، بهار و ادب فارسى ، و چند اثر ديگر . گلبن علاوه بر ذوق شاعرى و قريحهء خلاق ، حافظه‌اى قوى دارد و بسيارى از اشعار ديگر شاعران را به مناسبت مىخواند . اينك نمونه‌هايى از شعر او : قصّهء عشق مرا غير عشق تو سودا نباشد * جز اينم به گيتى تمنّا نباشد مرنجان دل آرزومند ما را * كه اين شيوه از چون تو زيبا نباشد